Wszystkie nowe i młode zespoły (szczególnie ich natłok z wysp), powinny się uczyć od Jacka White’a jak się zakłada nowy projekt.

To już powoli się robi dziwne. Rozumiem, że można mieć wiele pomysłów na minutę i „babrać” się wieloma projektami na raz. Ale jak do ciężkiej cholery, udaje się Jackowi zamieniać rzeczy na pozór proste, w muzyczne perełki, chowane gdzieś w muszlach dzwięków, które otwierają się wraz z wzrostem skupienia na ich muzyce? Jak ze spokojnego głosu Alison, uczynił wokal który stasznie intryguje i przywołuje na myśl jakiś psychodeliczną manifestacje, w brudnych realiach gdzieś na tyłach poniszczonego pick-upa? Czemu tym razem zasiadł za perkusją, zostawiając jego miejsce Panu Dean Fertita z Queens Of The Stone Age? Jak udało im się w 3 tygodnie nadać taka wielowarstwowość muzyki, kojarzącej się z garażem i podpitymi kumplami na próbach? I skąd do cholery ten wyczuwalny regresywny blues?

Powiem szczerze, że nie będe oryginalny przywołując także określenia gorących nadymionych barów i garstki ludzi pod sceną, na małym koncercie jakiegoś zespołu garażowego. Wszystko to już zostało powiedziane zapewne nie raz, ale w tym wypadku trudno o bardziej trafne spostrzeżenie. Czasem słuchając takiego „Treat me like your mother”, mam wrażenie że lider The White Stripes potrafi manipulować muzyką, na tyle że tworzy on muzykę opartą na muzyce. Tak jak Tarantino tworzy filmy oparte na kinie. I oczywiście w obydwu wypadkach przychodzi to na korzyść odbiorcy. Cieszy także pazur muzyczny ukazany za pomocą ostrych cięć Deana. Jack co prawda śpiewa troszkę z Alison jednak to Ona i właśnie Dean wysuwają się na pierwszy plan.

Właśnie takie surowe dźwięki powinny przypomnieć młodszym kolegom, że muzyka to nie tylko delikatne pieszczenie gitar na wyspach, ale także cała otoczka która tworzy klimat. A The Dead Wether właśnie dzięki klimatowi wykrzyczanych, piskliwych momentów jest jak najbardziej przekonywujący. Do tego stopnia nawet, że gdy podgłośniłem taki „I Cut like a buffalo” który jest swoistym miksem styli, odleciałem na tyle że przez chwilę dałem się wciągnać w te zmieszane klawiszami garażowe krzyki. A gdy już człowiek na tyle odlatuje przy muzyce może to znaczyć tylko jedno.

Młoda, osiemnastoletnia, austriacka wokalistka wydaje debiut. Ale “Lovetune for Vacuum” to debiut jakże dojrzały.  Już na początku, po pierwszych kilku sekundach muzyki wiedziałam, że ona całą płytą trafi w moje serce, otóż gra na pianinie – a ja przecież uwielbiam ten instrument

Wiem, że trzeba mieć niesamowity talent i wyczucie tworząc utwory na pianinie.  Do tego Anja Plaschg ma piękny głos i odpowiedni do muzyki,  którą tworzy – tajemniczej, mrocznej, pełnej sekretów, gotowej wciągnąć słuchacza w swoje sidła przy każdym nowym puknięciu w klawisz. To straszne uogólnienie, więc teraz przejdę już do konkretnych utworów, które po prostu mnie zachwyciły.  Na pierwszym miejscu stawiam “Spiracle”.  Można sobie przywołać wspomnienia z dzieciństwa słysząc śpiew i tekst “When I was a child…”.  Jest to zarazem pierwszy singiel. Później “The Sun” – czy pierwsze dźwięki nie przyspieszają rytmu serca? Takie emocje wzbudza muzyka wypływająca z pianina, na którego klawiszach tkwią dłonie Anji.  Jest też na tym albumie kawałek, którego obecność jest wręcz obowiązkowa biorąc pod uwagę instrument – czyli bez śpiewu, utwór z samą melodią na czele. Takim utworem jest wzruszający “Turbine Womb”.  Tak więc są utwory, spokojne, do poduszki, ale i takie, których słuchanie wywołuje ciarki na całym ciele („Sleep”, „Marche Funebre”). Utwory tworzone całkowicie na pianinie, ale również i takie z domieszką elektroniki i skrzypiec.  Na pewno żadnego utworu na tej płycie nie można ot tak sobie pominąć. Każdy ma swój urok, żaden nie jest nudny, może i dzięki oryginalnemu głosowi Anji, ale przecież utwór bez śpiewu też jest świetny. Album pochłania słuchacza od pierwszych sekund, nawet jeśli chcesz mu się oprzeć, to nie możesz, nie chcesz robić nic innego, tylko słuchać i słuchać… dochodzisz do końca i włączasz jeszcze raz utwór “Sleep” i każdy wie co nastepuje dalej. Płyta jest więc bardzo osobista, smutna, ale na tym polega jej ideał i piękno.

Słyszałem kiedyś opowieść o pewnym facecie który niczym uniwersytecki Casanova szukał tej jedynej. A bynajmniej tak mówił. Ów młodzieniec – lub starszy jegomość, do wyboru – beztrosko przeżywał życie wiążąc się na góra tydzień z jakąś niewiastą, po czym smakował innej. Było mu dobrze, kolorowo, raz jedna podobała mu się bardziej – raz inna wcale.

Pewnego razu podczas zakraplanej imprezy w znanej izbie, usłyszał od cudzoziemca o pięknie rokującej młodej damie. Dama ta młoda była jeszcze więc bohater naszej opowieści musiał poczekać aż ukończy wiek gotowy do ożenku. Do tego czasu, miał jej nie widzieć, by nie robić sobie przysłowiowego smaku.

Kronikarze poczytnego dziennika, wspominali o niej w jednej ze swoich stałych rubryk. Pewien autor tekstu, porównać ją miał do muzy Placebo, wychwalanej w tamtych czasach. Nasz bohater po przeczytaniu tej rubryki strasznie się ucieszył, gdyż muza Placebo była kiedyś dla niego wzorem tej jedynej.

Kiedy Glasvegas (bo tak na imię miała mieć jego wybranka) osiągnęła wiek pełnoletności i Rodzice wypuścili ją na świat, od razu postanowiła spotkać się z naszym bohaterem. A że po drodze młodzieniec, nasłuchał się nadto jakim cudem jest owa kobieta, tym bardziej był strasznie rozpalony. Mówiono o niej wszędzie w samych superlatywach. Rzadko komuś się nie podobała. Miała być nadzieją nowych muz zza morza. A wiadomo, że za morzem podobno kiedyś same piękne muzy żyły.

Gdy ją zobaczył w końcu, uradował się niezmiernie. Wyglądała ładnie. Jej strój przypominał stroje sławnego projektanta wtedy – Vincenta Van Gogh’a. Młodzieniec więc nie zwlekając, poszedł z nią robić to co się robi w takich chwilach. Zrobił to jeden raz. Nic. Drugi raz. No bez szału. Trzeci. Czwarty. Piąty. Po czym poszedł przespać się najpierw z Animall Collective, potem z Panią White Lies.

Dla naszego bohatera, Pani ta wrażenia nie zrobiła. Czasami Powtarzała tylko „beeeejbeeeeee, beeeeeejbeeeeee”, czasami brzmiała jak kiepska kopia starszej damy nazwiskiem Oasis. Gdyby ta Szkocka młoda dziewczyna przypominała chociaż pannę Franz i pannę Ferdinand. No ale nie. Raczej racje mieli Ci, którzy głosili że trudno jednoznacznie coś o dziewczynie powiedzieć. Trudno ją sklasyfikować podczas stosunku. Ani to niewinna i leżąca spokojnie dziewica, ani wyuzdana kurtyzana. Jej chimery są różne, nie zachowuje się od początku do końca logicznie, przez co trudno nadążyć o co jej tak naprawdę chodzi. I naprawdę, ale naprawdę. Głos miała fatalny.

Cóż – młodzieniec pomyślał, trzeba szukać dalej.

„Dawid Sowiński”

[i] – Prosta literka zamknięta w nawias. Podobno w nawiasach zawarte są myśli. Podobno literka „i” jest literką tajemniczą. Podobno ludzie interpretują nazwę zespołu, zawiniętą w nawiasy jako „internetowy znak ukazywania świeczki”. Podobno Palikota znowu wyrzucają z PO.

Fajnie jest wziąć do ręki debiutancki materiał. Bardzo lubię, może to takie zboczenie, ale szukanie fajnych i ciekawych artystów, naprawdę jest ciekawym hobby. Niestety w całym szeregu pierwszych krążków, zazwyczaj 85% to płyty muzyków, którzy za szybko chcieli wejść w muzyczny rynek, lub tych co zwlekali za dużo, pozwalając opaść emocjom swojej muzyki. Od razu mówię, że „Przedpisk” taki nie jest. Co nie oznacza oczywiście, że będzie legendarnym, rewolucyjnym albumem. Zapewne wiele osób go nie pozna, gdyż promocji i reklamy wydawnictwa raczej nie uświadczyłem. Mam nadzieję, że to się zmieni bo muzyka ta, naprawdę wydaje się ciekawa.

Zespół tworzy 5 chłopów i wokalistka. Chłopaki grają już razem parę lat, a Kasia dołączyła z typowego ogłoszenia. Czysty przypadek więc w sumie sprawił, że zespół posiada takie brzmienie a nie inne. Można byłoby doszukać się w ich muzyce podobieństwa do grupy HEY. Właściwie te podobieństwo najczęściej narzuca się nam przy odsłuchiwaniu przykładowo początku „Mezofortem”. Można by także stwierdzić, że jest to HEY zmiksowany z Hatifnatsem. Ale z drugiej strony, po co się doszukiwać porównań. Na pewno jest to rock. Cięższy, melodyjny oraz hipnotyzujący, gdyż niekiedy alternatywne brzmienia gitar dodają jakiegoś hipnotyzującego uroku. Sfera tekstowa jest o tyle dziwna, co np. w przypadku Kombajnu do zbierania kur po wioskach. Więc raczej każdy powinien je interpretować na swój sposób, bo na pewno nie ma jednolitego wytłumaczenia niektórych zdań czy słów.

Podsumowując – Palikota nadal nie wywalili z PO, a „Przedpisk” powinien podobać się zarówno fanom ciężkiego melodyjnego rocka, jak i amatorom alternatywnych gitar. No i oczywiście wielbicielom żeńskiego wokalu.
Lista utworów:
1. mezofortem
2. njujorkczipy
3. skradatsch
4. technofjurzyn
5. lubież
6. wołek zbożowy
7. bekon
8. sao sino
9. est
10. snu
11. adun

www.i-rock.pl

„Dawid Sowiński”

Pan Profeska proponuje nam muzykę eksperymentalną niczym fiat 126p w wersji Cabrio. Mało tego, dorzuca jeszcze wypasiony spoiler. Forma Cabrio jednak, czy wspomniany spoiler pozostaje jako dodatek, bo tak naprawdę „Maluch” i tak pozostanie „Maluchem”

Ale po kolei. Grupa z Warszawy gra już jakiś czas. Od 1998 roku. Płytę wydali dopiero teraz. Widać nie śpieszyło im się zbytnio. Historia niestety zna takie przypadki odwlekania debiutów – i nie trzeba wcale daleko szukać! Ot, nasz Polski Out Of Tune który miał być wielką nadzieją Polskiej muzyki, bawił, rozgrzewał na koncertach, robił hit za hitem. Chłopaki za długo jednak czekali z wydaniem albumu i przez ten czas materiał zdążył już się znudzić, a kolejne debiuty kolegów z branży zabierały im słuchaczy.

Pierwszy utwór naprawdę jest dobry. Rosyjski akcent nakręca jeszcze bardziej chęć do po”ska”kania przy tym numerze. Przypomina mi ta „piosenka” – Strachy na Lachy i otwierający utwór „Piły Tango”, który podobnie zapowiadał zespół. Dalej już niestety gorzej. I o ile Akurat, Koniec Świata, Skankan i inne tego typu kapele bronią się jakoś przebojowością i prostotą utworów, o tyle Pan Profeska jest przekombinowany. Podobno podczas sesji nagraniowej brało udział 14 osób. To niestety słychać. Trochę ska, troszkę reggae, gdzieniegdzie motywy jazzowe splecione folkiem. Album nie jest zły, tylko trochę przekombinowany jeśli założeniem miała być płyta prosta, i przyjemna w słuchaniu muzyka.

Panu Profesce nie pomaga też to, że mają utalentowanych muzyków grających w wielu znanych zespołach. Może i na koncertach czuć power takiej muzyki, jednak w zaciszu domowym ciężko wstać i poskakać sobie frywolnie po pokoju. A szczerze – wiele razy tak robiłem przy podobnej Polskiej muzyce.

1 Pan Profeska – intro
2 Pan Profeska – bajkonur
3 Pan Profeska – budynie
4 Pan Profeska – moda
5 Pan Profeska – tragedia ogonogłowoszyjca
6 Pan Profeska – z bitej śmietany
7 Pan Profeska – Skierniewice
8 Pan Profeska – wielkie ptaszyska
9 Pan Profeska – kolory
10 Pan Profeska – pod fortepianem
11 Pan Profeska – kameleon
12 Pan Profeska – speed
13 Pan Profeska – moje słońce

www.panprofeska.pl

„Dawid Sowiński”

Bywa, że przez nasze doświadczenia czy spostrzegawczość czasami nie kupujemy kota w worku, gdyż gładko możemy domniemać co znajduje się w pakunku. Patrząc na okładkę ścieżki dźwiękowej do filmu „Camp Rock” jest podobnie.

Pamiętam jak w zimę tego roku gościłem na spektaklu Kubusia Puchatka w Warszawie. Magia Disney’a którą pamiętałem z lat młodości niestety gasła ze mną rok w rok. Może ta magia jest adekwatna do wieku w jakim się znajdujemy? Chyba tak, a jeśli nie całkowicie – w dużym stopniu.

Czyli co? Album jest podlany młodzieżowym lekkim melodyjnym pop/rockiem, co w przypadku nazwy płyty nie jest raczej niespodzianką. Szybkie delikatne gitary otwierają całą ścieżkę dźwiękową i pokazują czego możemy się spodziewać dalej. A dalej jest podobnie, czasami wolniej, czasami szybciej, a czasami w stylu R’n'B. Wszystko zaś przypomina jakieś niepublikowane hity Avril Lavigne a gdy spotykamy się z „męskimi” wokalami nasuwają się skojarzenia z  czasów Backstreet Boys.

Krótko. Album to żadne ambitne dzieło do którego trzeba się nastawić. To raczej nie czysty rock. Tu wszystko wpada w ucho za pierwszym razem, gdyż Disney postawił na przebojowość. Wydawnictwo jak i film skierowane jest raczej do młodzieży w wieku nastoletnim, więc jeśli chcemy sprawić prezent córce w wieku 13 lat, będzie to jak najbardziej udany zakup.
1. Oto Ja 3:09
2. We Rock 3:11
3. Play My Music 3:17
4. Gotta Find You 4:02
5. Start The Party 3:00
6. Who Will I Be? 3:06
7. This Is Me 3:09
8. Hasta La Vista 2:35
9. Here I Am 3:45
10. Too Cool 2:49
11. Our Time Is Here 3:25
12. 2 Stars 2:55
13. What It Takes 2:42

www.emimusic.pl

„Dawid Sowiński”

Pan Lech Wałęsa ma niezłą taktykę do promowania siebie i Solidarności wśród młodych osób. A to zorganizuje jakiś wieczorek piosenek Kaczmarskiego, a to zaprosi Jean Michelle Jarre’a. Co jak co, ale udaje mu się to znakomicie. Zresztą – bądźmy szczerzy – należy mu się. Tym razem postawił na David Gilmour’a. Ci którzy nie wiedzą kim jest ta postać, podpowiedzieć może okładka na której emblemacik mówi: „The Voice and Guitar of Pink Floyd”. Na tym przedstawiać tego Pana skończymy, gdyż Ci którym kompletnie to nic nie mówi (są tacy?), będą musieli przewertować niezły rozdział w historii muzyki, na który tutaj raczej miejsca nie ma.

Z okazji 25- lecia Solidarności David przyleciał do Polski razem z 40 – osobową filharmonią Bałtycką. Pierwsze to co rzuca się w oczy to okładka – przepiękna scena i tłumy ludzi przed nią. W środku opakowania  książeczka ze zdjęciami, spisem utworów oraz składem przygotowania wydawnictwa. 2 płyty wypchane po brzegi muzyką Gilmour’a, ale też Floyd’ów jak np. „Wish you were here”, które zostało bardzo ładnie wykonane. Nagłośnienie musiało być po prostu kosmiczne. Na taką uroczystość w legendarnym, symbolicznym miejscu nie zabrakło oczywiście utworu „A great day for freedom”, który brzmi naprawdę historycznie. Bardzo spokojnie i nostalgicznie wykonany kawałek „The Blue” Gilmour’a, został wykonany razem z naszym Polskim pianistą – Leszkiem Możdżerem, a numer „Shine On You Crazy Diamond”, którego intro zostało zagrane na kieliszkach z czerwonym winem, dodało jeszcze więcej smaczku temu artystycznemu wydarzeniu. Pojawił się oczywiście kawałek „High Hopes”, który z 40 – osobową orkiestrą Preisnera budził nie mały podziw.

Wszystko więc w tej muzyce w wersji „live” jest jak najbardziej w porządku. Ciekawe jest to, że utwory te nie tracą ducha czasu i nadal wywołują specyficzne emocje. Ciekawe jest także to, że wydawnictwo te doskonale sprzedaje się za granicą. Może więc kolejne gwiazdy zechcą  rejestrować u nas swoje występy?
CD1:
1. Speak To Me
2. Breathe
3. Time
4. Breathe (reprise)
5. Castellorizon
6. On An Island
7. The Blue
8. Red Sky At Night
9. This Heaven
10. Then I Close My Eyes
11. Smile
12. Take A Breath
13. A Pocketful Of Stones
14. Where We Start

CD2:
1. Shine On You Crazy Diamond
2. Astronomy Domine
3. Fat Old Sun
4. High Hopes
5. Echoes
6. Wish You Were Here
7. A Great Day For Freedom
8. Comfortably Numb

www.davidgilmour.com
www.emimusic.pl

„Dawid Sowiński”

Enigma to bardzo znany zespół. W sumie nie hajpowany, nie pokazywany na każdym kroku, lecz naprawdę spora liczba osób i tak kojarzy tę formację. Bo Enigma broni się muzyką. Kto raz ją usłyszał na pewno zapadnie mu w głęboko w pamięć. Utwór „Sadeness” bez wątpienia jest jednym z najoryginalniejszych kawałów początku lat 90-tych.

Nie ma sensu odwoływać się do poprzednich albumów i porównywać zawartość. Michael Cretu sprytnie dba o to, by Enigma była niepowtarzalna. Za każdym razem próbuje zrobić coś innego, mimo że tak naprawdę czar tej muzyki jest taki sam. Mamy nadal chóry gregoriańskie poplątane z delikatnym elektronicznym ambientem. Na całe szczęście mniej kombinowanym niż w poprzedniej „A Posteriori”. Mniej elektronicznych, wyraźnych cech, spowodował że nowy album jest bardziej „Enigmatyczny”, czyli taki jaki lubimy. Strasznie się ciesze, że wróciły też motywy orientu znane i dobrze lubiane z albumu „The Cross of Changes”. W zasadzie może dla nowych słuchaczy nic to nie znaczy i zbytnio nie zrozumieją o jaką aurę chodzi. Starsi fani za to, wrócą wspomnieniami do wieczorów przy muzyce Enigmy. Płyta jest jak najbardziej w porządku. O utworach nie ma co dywagować, gdyż łatwiej byłoby chyba opisać ślepemu kolor. Nie ma rewolucji, nie ma innowacji, ale nadal jest magia. A przecież o magię tu właśnie chodzi.
1 – Encounters
2 – Seven Lives
3 – Touchness
4 – The Same Parents
5 – Fata Morgana
6 – Hells Heaven
7 – La Puerta Del Cielo
8 – Distorted Love
9 – Je Taime Till My Dying Day
10 – Deja Vu
11 – Between Generations
12 – The Language Of Sound

www.enigmaspace.com
www.emimusic.pl

„Dawid Sowiński”

Wiadomo, nie tylko w muzyce istnieje takie słowo jak „progres”. Wszystko i wszystko powinno się także rozwijać. Możemy zaobserwować ewolucję punku na przykładzie paru polskich zespołów. Bo umówmy się – mówimy o Polskiej muzyce. Farben Lehre przykładowo doskonale wplątał w swoje aranżacje ,motywy rock’n'rollowe czy reggae. Zabili mi Żółwia dodali trochę ska i cięższych melodii a Pidżama Porno do swojego buntu dorzucili rock i poetyckie teksty. Aha! Został jeszcze Łódzki zespół Cool Kids Of Death i połączenie zadziornego punku z elektroniką i popem.

The Lunatics taki nie jest. To jest Punk-rock pełną gębą. Oczywiście nie jest tak „brudny” jak jego starsi koledzy, z racji tego że płyty można teraz nagrywać w studio a nie tylko metodami domowymi. W odróżnieniu od debiutanckiego krążka zmienił się wokal. Nie jest już on żeński, a teksty nie są śpiewane w języku angielskim. Mamy męski czysty wokal, który kojarzy mi się z niektórymi utworami The Analogs. Mamy teksty Polskie, w tym jeden Serbski. Całość utrzymana gdzieś w takim „uniwersalnym punku”, z niewielką szczyptą rocka. Wszystko polane melodyjnym sosem. Jak dla mnie będzie to koncertowy killer. Teksty przewrotne. W zasadzie mało oryginalne jeśli chodzi o punk, ale akurat anarchia i anty-komercja jest stałym bywalcem muzyki tego typu.

Podsumowując, płyta jest naprawdę dobra. Strasznie melodyjne kawałki wpadające w ucho przy pierwszym odsłuchaniu, zapewne będą brzmieć żywiołowo na koncertach. Jeśli znudziło Wam się Farben Lehre, a Włochaty czy Dezerter wciąż jest dla was za mocne, warto poznać The Lunatics. Płyta jest jak najbardziej grzeszna, co w przypadku punk-rocka jest oczywiście dużym plusem.

Wiadomo, nie tylko w muzyceistnieje takie słowo jak „progres”. Wszystko i wszystkopowinno się także rozwijać. Możemy zaobserwować ewolucję punkuna przykładzie paru polskich zespołów. Bo umówmy się- mówimy o Polskiej muzyce. Farben Lehre przykładowodoskonale wplątał w swoje aranżacje ,motywy rock’n'rollowe czyreggae. Zabili mi Żółwia dodali trochę ska i cięższycharanżacji a Pidżama Porno do swojego buntu dorzucili rock opoetyckie teksty. Aha! Został jeszcze Łódzki zespółCool Kids Of Death i połączenie zadziornego punku z elektroniką ipopem.The Lunatics taki nie jest. To jest Punk-rock pełnągębą. Oczywiście nie jest tak „brudny” jak jego starsikoledzy, z racji tego że płyty można teraz nagrywać w studio anie tylko metodami domowymi. W odróżnieniu od debiutanckiegokrążka zmienił się wokal. Nie jest już on żeński, a teksty niesą śpiewane w języku angielskim. Mamy męski czysty wokal, którykojarzy mi się z niektórymi utworami The Analogs. Mamy tekstyPolskie, w tym jeden Serbski. Całość utrzymana gdzieś w takim”uniwersalnym punku”, z niewielką szczyptą rocka.Wszystko polane melodyjnym sosem. Jak dla mnie będzie to koncertowykiller. Teksty przewrotne. W zasadzie mało oryginalne jeśli chodzio punk, ale akurat anarchia i anty-komercja jest stałym bywalcemmuzyki tego typu.Podsumowując, płyta jest naprawdę dobra.Strasznie melodyjne kawałki wpadające w ucho przy pierwszymodsłuchaniu, zapewne będą brzmieć żywiołowo na koncertach.Jeśli znudziło Wam się Farben Lehre, a Włochaty czy Dezerterwciąż jest dla was za mocne, warto poznać The Lunatics. Płytajest jak najbardziej grzeszna, co w przypadku punk-rocka jestoczywiście dużym plusem. –>
1. Intro (0:35)
2. Lost in the supermarket (2:18)
3. Warszawianka (3:07)
4. Syreny (2:28)
5. Talent (3:07)
6. Droga (3:17)
7. Kuba (2:58)
8. Święci i grzesznicy (2:27)
9. Nie obchodzi mnie (3:16)
10. Skarby (3:06)
11. Tego chciałaś (3:05)
12. Pijane miasto (3.32)

www.myspace.com/rollnpunk

The Lunatics nagrał porządny drugi album w swojej karierze. Poniżej krótki wywiad z zespołem, o nowej fali muzyki, Phill’u Collinsie i polityce.

Fakt, nie był to jakiś dobry okres dla muzyki, więc nie spodziewajcie się wielkich dźwiękowych spazmów. Za to poniższe zestawienie, w którym kolejność jest oczywiście jak najbardziej przypadkowa, pomoże wam wybrać coś dobrego.

Waglewski, Fisz, Emade – Męska Muzyka

Nie jestem w stanie powiedzieć nawet na oko (lub ucho) ile razy przesłuchałem ten album. Na
pewno dużo. Muzyka typowa dla facetów, brzmi dżentelmeńsko a połączenie z klimatem dusznych barów zafundowało nam jeden z najlepszych albumów tego roku. Waglewski jest już postacią kultową w muzycznym świecie Polski, a jego synowie dumnie reprezentują nurt zwany jako „ambitny hip-hop”. Album odniósł duży sukces, a muzycy chętnie zapraszani są na festiwale i koncerty. Gorąco polecam. W sam raz samotne wieczory. Jeszcze lepsze na wieczory w których partnerka smacznie śpi w łóżku obok, a my wpatrzeni w nią dzięki muzyce dajemy się ponieść euforii istnienia.

O.S.T.R. – Ja tu tylko sprzątam

Adam Ostrowski ma manię „sprzątania” po kiepskich wykonawcach hip-hopowych powtarzając w kółko, że on „gra prawdziwy hip-hop”. Trudno jednak z nim się nie zgodzić bo aktualnie jest jednym z lepszych wykonawców tejże muzyki w Polsce, a nowy album tylko to podkreśla. Jasne, 50% słuchaczy HH zaraz burknie, że się sprzedał, że oprócz palenia jointów nie ma nic w spólnego z podwórkową muzyką. Racja, ale czy te 50% słyszało takie słowo jak „progres”? Czy mając żonę, dziecko, wykształcenie trzeba dalej śpiewać o blokach i szarej rzeczywistości? Oczywiście są i takie rymy czy porównania, a także szydera z polityków, służby zdrowia, aktorów pchających się na siłę na salony ale wszystko podane w cywilizowany a jednocześnie bardzo „zajebisty” sposób.

The Mars Volta – The Bedlam In Goliath

Beznadziejne dźwięki, kiepskie wokale, usypiające kawałki które od pierwszego włączenia płyty
mamy ochotę przełączać z nadzieją, znalezienia czegoś lepszego. Strasznie poważni jegomoście i słabe teksty. Tego oczywiście na tej płycie nie ma!. A co jest? Jak zwykle wszystko. Potężny wykop mieszanki wielu gatunków muzycznych, które kopią nam dupę mocniej niż jakikolwiek Terminator

Have A Nice Life – Deathconsciousness

O tym albumie napisano zapewne niejeden poemat w sieci. Niejeden natomiast krytyk zbluzgał go niczym ksiądz jakiegoś większego ateistę. Taaaak, ta płyta jest zła. Jest bardzo zła, jest w
niej wiele bólu, cierpienia, flaków z olejem przyczepionymi mackami do bezkresu naszej
odbytnicznej spuścizny minimalizmu. Ale tak naprawdę Panie i Panowie ten materiał nie ma nic
wspólnego z metalem. To raczej połączenie Shoegazu, może Post-Rocka czy alternatywy. Ta płyta ma zabijać dźwiękami i przenosić nas w krainę koszmarów sennych przy czym paradoksalnie, ma nam się to podobać. Dwójka chłopaków nagrywała ten materiał minimalnymi kosztami. Co było potrzebne? Pokój z komputerem i mikrofonem do niego wbudowanym(!!!). Fakt nagrywali to wszystko długo ale pokazali, że muzykę można tworzyć z pasją. Aha i – jakby tego było mało – jest to ich debiutancka płyta.

M83 – Saturdays=Youth

Chyba nie było jeszcze w tym roku tak romantycznej płyty!! Co prawda, każdy posiada swoistą
wrażliwość na estetykę piękna, jednak muzyka ta sprawi przyjemność dla duszy nawet najbardziej
opornego Macho! Płyta otwiera się przed słuchaczem w sposób zadziwiający. Oto czując woń
unoszonego się shoegaze’u muzycy maksymalnie „uPOPowili” nagrania wzorując się muzyką z przed dwóch dekad. Ciepłe syntezatory, dodają tylko majestatu baletnicy, która wytańczyła ów
materiał, a która ciepłymi słowami zaprasza nas do włączenia się w ten balet. I wcale nie
musimy się martwić, że nie potrafimy go tańczyć! Muzyka na zimne wieczory, muzyka na ciepłe
wieczory, muzyka na randkę, muzyka przed zaśnięciem, czy wreszcie muzyka do refleksji. Samotnym samcom proponuje włączyć tę kompilacje Pani, którą dzisiaj mamy zamiar zaprosić na kolacje. Wtedy zakończy się ona śniadaniem.

Renton – Take Off

Po ubiegłorocznym sukcesie Much, gdy Polska zbzikowała na punkcie indie, popu i alternatywnego rocka zespoły tego typu wyrosły jak grzyby po deszczu. Ale jak alkoholik po zagraniu długiego hejnału większość z nich spadała niestety na ziemię, zostawiając po sobie jakiś singlowy utwór.Z zespołem Renton było zupełnie odwrotnie. Nie spadły na ziemię, nie powtórzyły sukcesu Much, ale jednak nagrali bardzo dobry debiut. Czad! tak można określić pierwszą płytę Rentonu. Są tu cholernie wpadające w ucho kawałki z pogranicza garażowego/szkolnego rocka połączone z przebojowością muzyki pop. Muzyka na deskę, na plaże, na imprezę, na biegi czy trening w koszykówkę oraz oczywiście na parkiety klubów. Ciekawe czy nastoletnie dziewczyny także tracą dziewictwo na ich koncertach, jak w przypadku Much.

Lao Che – Gospel

Lao Che i wszystko jasne. Albo się ich nie lubi albo uważa się ich za cholernie oryginalny
zespół słowiański. Szerzej o nich Polska mogła usłyszeć gdy wydali album „Powstanie
Warszawskie”, akurat gdy te historyczne wydarzenie zrobiło się „modne” w naszym kraju. (ale to
musi brzmieć!). Szczęście w nieszczęściu ludzie zaczęli chodzić do Muzeum Powstania
Warszawskiego, interesować się Polską itp., a zespół Spiętego zbierał same laury w mediach.
Teraz nowa płyta i nowe nadzieje…a także nowy concept. Przypomnijmy, że przed „Powstaniem”
była płyta o gusłach nazywająca się po prostu „Gusła”. Nowa kompilacja opowiada o religii,
Bogu, naszym człowieczeństwie i innych świętościach. Połączenie religii i rocka nigdy się nie
udawało, a tu proszę. I Aniołowie i Demony będą zadowoleni!!

Coldplay – Viva la Vida or Death and All His Friends

Na ten album czekał chyba cały świat – i wcale nie przesadzam. Coldplay, zespół już kultowy
sprzedaje masę płyt, wspaniale koncertuje a głos Chrisa dopełnia tę muzykę niczym papieros po
seksie. Nowa płyta odświeża kunszt zespołu, nadając mu nowe fale. Zespół dojrzał, postarzał się
i próbuje już nie grać tak ładnie jak wcześniej. Z jednej strony to źle, a z drugiej nie
przeżyłbym znowu takiego samego grania jak na dwóch pierwszych płytach. Każdy zespół powinien się odpowiednio rozwijać, a im to wyszło wyśmienicie. Viva la Coldplay!

Sigur Rós – Með suð í eyrum við spilum endalaust

Z pisaniem na temat Sigur Rós’a jest ciężka sprawa, gdyż nawet najdoskonalsze opisy nie
przybliżą czytelnikowi fenomenu Islandczyków. Płyta łatwiejsza niż pozostałe, dlatego może
świetnie posłużyć się za doskonały początek do zwiedzania magicznych, minimalistycznych
dźwięków jednej z najbardziej oryginalnych grup świata!!

Strachy na Lachy – Zakazane piosenki

Grabaż wziął się za undergroundowe piosenki lat 80-tych, które raczej chętnie w tamtych czasach
nie były puszczane. Mamy więc covery Siekiery, Izraelu, Kryzysu czy Malarzy i żołnierzy. Jak
zwykle wszystko podlane charyzmatycznym głosem śpiewającego! Jeśli lubisz Piżdame Porno, muzykę Strachów lub po prostu potrzebujesz odświeżenia starej polskiej sceny niezależnej – odpalaj i poczuj się jak buntownik za czasów PRL’u!!

M83 – Kim&Jessie

Coldplay – Lost

„Dawid Sowiński”